Zwijgende Film & Live Muziek

In opdracht van de stichting Filmspiegel, een Duits-Nederlands samenwerkingsverband, hebben accordeonist Nico-jan Beckers en klarinettist Auke Reuvers de zwijgende Duitse film 'Die Geierwally' van live-muziek voorzien. De beide musici kozen zowel werk van twee componisten uit de tijd van deze film, Leos Janácek en Erik Satie, als van de hedendaagse componist Philip Glass. De film is voorzien van een continue muziekstroom, die op de seconde nauwkeurig de gebeurtenissen op het doek versterkt, dan weer relativeert, personages verscherpt, emoties opblaast, maar die ook de hilariteit van het verhaal verklankt. De haast tijdloze nostalgie van deze voortreffelijke film staat in schril contrast met de marathonprestatie van de twee musici; twee uur non-stop spelen...

Na de première in Münster (2001) en de Nederlandse première in Deventer, hebben de twee musici met deze film opgetreden in Enschede, Delft, Köln, München, Augsburg, Oberstdorf, Bochum, Warendorf, Soest, Borken, Innsbruck, Bolzano, Erlangen, St. Anton am Arlberg, Stuttgart, Mannheim, Karlsruhe, Freiburg, Pforzheim, Würzburg en Nürnberg.

Die Geierwally

De dramatische geschiedenis van de boerendochter ‘Geierwally’ is al meerdere malen verfilmd. Een hoogtepunt vormt een groteske komedie uit 1986, die een cultstatus bereikte. In 1921 verfilmde E.A. Dupont de gelijknamige roman van Wilhelmine von Hillern. Het is het verhaal van een jonge vrouw die in opstand komt tegen de wil van haar tirannieke vader, wanneer zij gedwongen wordt met een karakterloze man te trouwen. In deze 117 minuten durende film speelt de destijds beroemde actrice Henny Porten de hoofdrol. Zij zet ‘Geierwally’ met vurige passie neer en toont een groot gevoel voor de vele facetten van deze eigenzinnige vrouw. De film loopt over van grote gevoelens – Geierwallys liefde voor de trotse en stijfkoppige ‘Bärenjosef’, de tragische verwikkelingen, die bijna iedereen in het ongeluk stort, de majesteitelijkheid van het berglandschap – en verwondert daarbij telkens weer met een voor de filmkunst uit die tijd ongewoon realisme, ondersteund door de oorspronkelijkheid van de buitenopnamen.

Al bij de première van de film bejubelden de recensenten deze zwijgende filmklassieker onder de ‘Heimatfilms’. Niet alleen de natuurgetrouwe opnames van een echte lawine en de strijd van Bärenjosef met een uitgebroken stier, maar vooral het spel van Henny Porten roept zelfs nu nog bewondering op, net als toen: “Wenn die Geierwally sagt: Ich liebe – dann liebt die wirklich . Das ist eine Sache fürs Leben. Das mit dem Bärenjosef. Aber sie hat in diesem Film noch etwas anderes zu tun als zu lieben. Und dieses andere, das Hassen, das macht die Geier-Henny wunderbar.” (Bühne und Film, 1921)