|
Het was een koude winteravond. Wolf sjokte chagrijnig met zijn slee door de sneeuw. De wind blies ijzig door zijn muts. ‘Honger, honger, honger!’ mompelde hij op de maat van zijn stappen om de moed erin te houden. Het maanlicht blonk in zijn gouden horloge. Prachtig – maar wat had je daaraan! Steeds dieper zakte hij weg in de sneeuw, terwijl hij zijn zware slee zuchtend tegen de heuvel optrok… In de verte brandt licht. Daar woont Schaap. Schaap heeft een knusse warme stal. Met een heerlijk zacht bed. En Schaap heeft lekker sappig vlees onder de wol… Wolf ruikt Schaap. Het water loopt hem in de mond. Aan tafel! denkt Wolf en hij gaat erop af. Maar Schaap is een jofel schaap. En zo begint een vriendschap voor het leven. Of voor even… Want een wolf verliest toch nooit zijn streken?
Lichtplan (pdf)
|
 |
